Perşembe, Aralık 29, 2005

Bugün benim için hiçte güzel bir gün değildi. Benimle aynı yaştaki dayıoğlum kalp krizi sonucu vefat etti. Bütün gün bir yandan güçlü olarak aileyi ayakta tutmaya işlemleri yapmaya çaba göstermeme rağmen benimde gardımı düşürdüğüm anlar oldu bu gün çok ağladım ve hala her hatırada yine gözlerim kızarıyor. bu satırları yazarken uykusuz 46 saat geçirdim.

Kolay değil kardeş çocuklarıydık ama kardeşten farksız büyümüştük. Birbirimizle herşeyi paylaşırdık.

Dün gece morg ta onu gördüğümde içimden sürekli geri dönmesi nefes alması için yalvarıyordum. Sabah cenazeyi teslim almak için gittiğimde vücudu buz gibiydi geceki o sıcaklıktan eser kalmamıştı ama ben hala bir hayat belirtisi bekliyordum.

Çok erken ve çok ani oldu hala ne olduğunun tam farkında değilmişim gibi hissediyorum. İlk duyduğum ana göre tepkim azaldı ama acım sürekli büyüyor.

6 Comments:

Blogger ahsen said...

Allah rahmet eylesin...Bir yakınının acı haberini duymak,onun cansız bedeniyle yüzyüze gelmek...Düşünmek bile acı...Geride kalanlara sabır dilerim...

Blogger özge said...

üzgünüm,o inanamazlığı ve inanmayı reddetmenin yakıcı arzusunu bilirim.Önce gözlerine yürür sonra yüreğine...
umarınbu kaybını yüreğinde yoluna sokabilirsin...

Blogger Bulsara said...

Herşeyi zamana bıraktım belki o derin yaraların üzerini örtebilir. Benim bunu yapabilecek gücüm yokmuş meğer.

Blogger Gamzeli said...

Allah rahmet eylesin...başınız sağolsun çok üzüldüm :((

Blogger van gogh said...

Allah rahmet eylesin. Sabir diliyorum.

Blogger Gamzeli said...

HADİ SİTENİZE GİRİN ARTIK...ÖZLEDİK SİZİ YAAA ....

Yorum Gönder

<< Home